Jest taka wyspa na której podobno nadal ukryty jest skarb…

Agrigan

Pierwszym Europejczykiem, który odkrył wyspę, był Gonzalo Gómez de Espinosa, a stało się to 11 czerwca 1522 r.

Nazwał ją „Cyco” lub „La Griega”. Espinosa przebywał na Trynidadzie w ramach wyprawy Ferdynanda Magellana i zawinął na wyspę, próbując przepłynąć Ocean Spokojny do Meksyku. Mieszkańcy (lud Czamorro) byli wrogo nastawieni i nie mógł on zakotwiczyć, ale porwał jednego z wyspiarzy w celach informacyjnych.

Hiszpański misjonarz Diego Luis de San Vitores odwiedził Agrigan w 1669 roku, nazywając je „San Francisco Javier”.

W 1695 r. tubylcy zostali przymusowo wywiezieni na Saipan , a trzy lata później na Guam.

Wyspa leży 350 km na północ od Guam i ma powierzchnię 47 km². Agrigan (Agrihan) jest stratowulkanem, aktywnym dodajmy, leżącym w archipelagu Marianów Północnych, które wliczają się do Mikronezji. Szczyt wulkanu jest najwyższym punktem w całej Mikronezji.

Wyspa była ostatnim punktem oporu rdzennej ludności Czamorro przeciwko Hiszpanom, którzy okupowali Mariany pod koniec XVII wieku.

W 1810 roku osadnicy z Królestwa Hawajów próbowali założyć osadę na Agrigan. W XIX wieku założono pierwsze plantacje kokosów. Adolph Capelle, kupiec z Brunszwiku w Niemczech, wydzierżawił wyspę i wyeksportował koprę, zatrudniając około 20 pracowników sezonowych z Wysp Karolińskich.

Po sprzedaży Marianów Północnych przez Hiszpanię Cesarstwu Niemieckiemu w 1899 r. Agrigan był administrowany jako część niemieckiej Nowej Gwinei. W tym czasie prywatna firma Pagan Society, należąca do partnera niemieckiego i japońskiego, rozwinęła kolejne plantacje kokosów. Jednak ciężkie tajfuny we wrześniu 1905 i wrześniu 1907 zniszczyły plantacje i doprowadziły do ​​bankructwa firmy.

Podczas I wojny światowej Agrigan przeszedł pod kontrolę Cesarstwa Japonii, a następnie był zarządzany jako Mandat Mórz Południowych. Po II wojnie światowej wyspa znalazła się pod kontrolą Stanów Zjednoczonych i była administrowana jako część Terytorium Powierniczego Wysp Pacyfiku .

W 1967 r. liczba mieszkańców wynosiła 94 osoby.

Ze względu na zwiększoną aktywność wulkaniczną wyspiarze zostali ewakuowani w sierpniu 1990 roku, kiedy obawiano się wybuchu. Jednak do 1992 r. nie doszło do erupcji. W 2000 roku sześć osób wróciło do jednej z czterech pierwotnych osad na wyspie. Jednak według spisu z 2010 roku Agrihan był niezamieszkany.

Pomimo danych ze spisu powszechnego z 2010 r. według Departamentu Ziem Wspólnoty Marianów Północnych, osadnictwo zostało przywrócone w jednej z czterech pierwotnych wiosek i od września 2005 r. na wyspie pozostaje dziewięciu mieszkańców.

No dobrze, wiemy już coś na temat jakiejś kropki pośrodku Pacyfiku, zwanej wyspą Agrigan czy tam Agrihan, czy tam Grigo czy tam… Ale co to ma wspólnego ze skarbem pytacie?

Dwa lata temu postawiłam swoje nieświeże stopy (po wielogodzinnym locie w samolocie, a nie dlatego, że stronię od kąpieli :P) na wyspie Guam. Nie miałam wtedy wiele czasu, ale zainteresowała mnie historia ludzi Czamorro.

Przypomniałam sobie także fragment książki Janusza Wolniewicza „Ludzie i atole”. Było tam coś o skarbie, jakiejś wyspie, coś o piracie… No ale miałam klapki na oczach i skoncentrowana byłam na losach Jana Kubarego oraz wyspie Pohnpei. Jak to jednak bywa, czasem coś nam umyka tylko po to, by wrócić w odpowiednim momencie.

Teraz, gdy rozważam możliwości i perspektywy kontynuacji podróży Mikronezyjskich, możecie w to wierzyć lub nie, ale znów puzzle wskakują na swoje miejsce, jak to podobnie działo się w przypadku zalążków podróży na Pohnpei śladem Kubarego…

Postanowiłam wrócić do fragmentu z książki:

„-Słuchaj! O piratach to ja mam story, która brzmi jak bajka, ale bajką nie jest. I to wszystko, chłopie, działo się tu, pod ręką, i stosunkowo niedawno. Dziewiętnasty wiek odpowiada ci? — pytał figlarnie Jim.

Skinąłem niemo głową i zanurzyłem się w nieprawdopodobnej historii, niczym hiszpański galeon w morzu.”

Skarb jest nadal do wzięcia. Jego historia zaczyna mi się dopiero składać, ale jak już wspominałam, wiele puzzli wskakuje na swoje miejsce ale o tym… napiszę w kolejnym poście 🙂 Ahoj!

Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Mount_Agrihan

Źródło: https://pl.qaz.wiki/wiki/Agrihan

Źródło: Janusz Wolniewicz „Ludzie i atole”

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s